فردا تعطیلات تابستان به پایان می‌رسد و سال تحصیلی جدید رسما آغاز می‌شود. حس طبیعیِ همه‌ی انسان‌ها را دارم، نوعی آشوب خفیفِ خاصِ فصلِ تغییر. حس آشفتگی کَندن از روتین قدیمی و تن دادن به یک روتین نو.

به تابستان نگاه می‌کنم و با اینکه در همین سه ماه، به لطف خدا، سه کتابِ مهم ادبی منتشر کرده‌ام، یک دوره بین‌المللی غذایی را گذرانده‌ام، ورزش منظم کرده‌ام، صدها صفحه کتاب خوانده‌ام، چند کار مهم علمی را به ثمر رسانده و چند کار مهم دیگر را در زندگی کلید زده‌ام، اما باز هم فکر می‌کنم دریغا که تابستانم چندان که باید و شاید پربار و در شأن نگذشت. متأسفم که چرا بیشتر کار نکردم و چرا زمان برای انسان تا به این حد شتابان و خالی می‌گذرد.

عمیقا و صادقانه، این حسی‌ست که امروز صبح دارم و شاید از جنس احساس صوفیانی باشد که همه‌ی عمر عبادت خدا را کرده و لحظه‌ای از به جای آوردن آداب فروگذار ننموده‌اند، اما در پایان عمر، رنجیده و حسرت‌زده، اعتراف می‌کنند که «طاعتِ شایسته‌ی رحمان نکردم، وای، وای»

شنبه، 31 شهریور 1403 ـ مشهد

Tomorrow, the summer holidays come to end, and the new school year officially begins. I have the natural feeling that all humans experience, a kind of mild turmoil specific to the season of change. The feeling of disruption from leaving an old routine and adapting to a new one.

Looking back at the summer, despite, thanks to God, having published three important literary books in these three months, completed an international culinary course, exercised regularly, read hundreds of pages of books, accomplished several significant scientific tasks, and initiated several other important life projects, I still think that my summer was not as fruitful and worthy as it should have been. I regret why I didn’t work more and why time passes so quickly and emptily for humans.

Deeply and honestly, this is the feeling I have this morning, perhaps akin to the feeling of mystics (Soofies) who have spent their entire lives worshipping God and have not neglected the rituals for a moment, but at the end of their lives, they confess with sorrow and regret, ‘I did not perform the worthy worship of the Merciful, unfortunately.