صدای تو را
هر بار که میشنوم
مثل ترانهای است
بر لب ایام جانکاه،
چون نقش آب و گل و سبزه است
روی دیوارکی کسل، کوتاه،
آرامش دلی است
که روزانه صد بار
میگیرد و میمیرد؛
هر زندگی
ـ ولو که قابل به عرض نباشد ـ
با حسِ خوبِ داشتنت پربار میشود.
مشهد ـ 26 بهمن