چند شب پیش به دیدار نخستین دفتر شعر تایباد نائل شدم و سروده های بسیاری از دوستان را دیدم که سالها با آنها خاطرات داشتیم. کار ارزشمندی است و به مدیریتش باید خسته نباشید گفت. امیدواریم دفترهای دیگر این مجموعه هم پیاپی منتشر شوند و در اختیار علاقمندان قرار گیرند.

هفته گذشته، بويژه پنجشنبه و جمعه، بخت یاری کرد تا خواندن كتابي را به پایان ببرم. حالا احساس بهتری دارم. راستش را بخواهید اين روزها به خاطر مشغله ي كار سنگين از يك سو و نوشتنِ پی در پی از سوي ديگر،‌ كمتر پيش مي آيد كه واقعا كتابي را به دست بگیرم و بخوانمش. متوجه شدم كه هماهنگي بين خواندن و نوشتن را از دست داده ام. شايد خيلي طول نكشد اين از كوهان خوردن و آفريدن در من. به هرحال، كتاب خودش به خودي خود، يك معجزه است. چه برسد به توفيق خواندنش و از آن زیباتر، لذت آگاهي بعد از تمام شدنش. 

صدایم می زند

آنکه آنگه مرا برنمی تابید؛

بر نمی گردم و میدانم او کیست ...

• " سعی کن کینه ات را فرو ببری.

            مگر نه ماندلا گفت:

            ببخش اما فراموش مکن؛"

ـــ ببخش ماندلا

سعی می کنم نبخشم اما فراموشش کنم.

• " مگر نه کنفسیوس گفت:

            مهربانی را با مهربانی پاسخ بده

            و آزار را با عدالت."

ـــ ببخش کنفسیوس

قول می دهم که آزارم به او نرسد حتی.

اندكي بعد، آبی.

این آسمانِ دلِ کیست؟

گریان و خندان؛ هر از چند گاهي ...

هنوز كو تا شب ...؟

نخاسته بودم از خواب،

با اين خيال كه جمعه است و

هنوز كو تا شب ...؟

نه رفتم براي شستن ماشين

نه با پسرم براي بدمينتون

انگار وهمم برده بود

كه هنوز كو تا شب ...؟

عقربه افتاد آنسوي دوازده،

هنوز دوازده بود و

هنوز كو تا شب ...؟

اما ... اما ...

جمعه انگار بي مقدمه پايان يافت!

به عقربه، ماتم زده نگاه كردم و ديدم

هنوز چيزي نرفته از دوازده

اما

جمعه ناگاه از تپش ايستاده بود.

دستپاچه،

به كارهاي نكرده

به عصر خسته و كم نور جمعه

به شنبه ي كوفتي فكر كردم.

و لب زير دندان گزيدم كه:

اي داد،

روزِ خوش،‌ تعطيل،‌ زندگي

زودتر به پايان ميرسد از

آنچه ساعت نشان مي دهد.  

مهم این است که کلیدها دستِ خداست.

با سپاس از علیرضای گرامی

لاک پشت های عظیمِ سفيد و جانوران غول پيكر ديگر به همين رنگ بر زمين چمباتمه زده اند و ما از ميان شان مي گذريم. شانه ي راستم از سرماي خفيفي مور مور مي كند. فكر مي كنم در افسانه هاي شاه پريان سير مي كنم. صخره ي سرسخت با نرماي برف قهقهه سر مي دهد. موسيقي به كمك برف مي آيد و روياي كوهستان را شاداب تر مي نمايد. حتي در كودكي هم خوابهايم تا به اين حد سپيد نبوده اند.

سازه هاي كنار راه،‌ آدمي را در برابر خدا شرمسار مي سازند. زشتي رو در رويِ شگفتي. كيلومتري آنطرف تر،‌ زاگرس غول پيكر پيش مي خزد و راه را باريك مي كند. بخار از كف خيس و سياه جاده برمي خيزد و رقصان،‌ راه ديدن ما را مي بندد. من و ماشين به همراه خط وسط مي پيچيم و بخار مي شويم. شيشه را مي دهم بالا. سرعتمان كم شده. به پليس راه نزديك مي شويم. راننده صداي موسيقي را مي بندد.

بر چمن های سردِ پاي كوه،‌ سي مرغ نشسته بودند. سياه. بعضي ها كلاغ  بودند و بعضي هم زاغ. اجتماع اين سيمرغ را حضور من به هم زد. يك تنِ تنها، به نام انسان،‌ كه معمولا هم خطرناك است. تنهايي انسان امروز را حتي كلاغ ها هم بر نمي تابند. نشستم و به قارقاري كه اكنون از دوردست برمي خاست گوش فرا دادم. خيلي از شعرهاي ما هوش رباتر بود. قارقاري بكر و واقعا زيبا.

LISTEN and SILENT are two words with same alphabets and are very important for friendship because only a true friend can listen to you when you are silent